" Werk jij dan met probleemjongeren?"

In de afgelopen 15 jaar heb ik de vraag regelmatig gekregen. 'Probleemjongeren' ik heb die term nooit begrepen. Vanmorgen toen ik de nieuwsapp op mijn telefoon opende kwam ik hem weer tegen. Een artikel over de jeugdzorg waar de hele doelgroep weer wordt neergezet als 'probleemjongeren'. Wat zijn probleemjongeren? Ik ken ze niet...

Ik ken wel veel 'jongeren met problemen'. Daar ben ik er in de afgelopen jaren veel van tegengekomen. Jongeren die vastlopen tijdens toetsen omdat ze zo bang zijn om fouten te maken dat ze dichtslaan. Jongeren die zo veel druk in hun hoofd voelen dat ze zich terugtrekken uit het dagelijkse leven en alleen nog maar gamen omdat dit hen rust geeft. Jongeren die zoveel prikkels binnenkrijgen dat ze zich druk gaan gedragen en de grens tussen acceptabel en onacceptabel gedrag niet meer goed doorhebben in het moment... Zo kan ik nog wel even doorgaan. Zijn dit probleemjongeren? Nee, dit zijn jongeren die last hebben van iets en daar in veel gevallen maar wat graag vanaf willen. Ja, hun gedrag kan ontzettend lastig zijn voor de omgeving. Maar ben je dan een probleem? 

Het is een klein taaldingetje, hebben of zijn. Het maakt echter zoveel verschil. Je bent niet het probleem, je hebt een probleem. Eén van de mooiste doelen in mijn werk is het afstand nemen van je label en op zoek gaan naar wie je nog meer bent. Net zoals dat je geen ADHD-er of autist bent. Je hebt ADHD, maar je bent nog zoveel meer. 

Dus nee, ik werk niet met probleemjongeren. Ik werk met hele mooie mensen die vastlopen, problemen ervaren. Op wat voor manier dan ook. En dat is mooi werk!

 

mens

” Werk jij dan met probleemjongeren?”