" Werk jij dan met probleemjongeren?"

In de afgelopen 15 jaar heb ik de vraag regelmatig gekregen. 'Probleemjongeren' ik heb die term nooit begrepen. Vanmorgen toen ik de nieuwsapp op mijn telefoon opende kwam ik hem weer tegen. Een artikel over de jeugdzorg waar de hele doelgroep weer wordt neergezet als 'probleemjongeren'. Wat zijn probleemjongeren? Ik ken ze niet...

Ik ken wel veel 'jongeren met problemen'. Daar ben ik er in de afgelopen jaren veel van tegengekomen. Jongeren die vastlopen tijdens toetsen omdat ze zo bang zijn om fouten te maken dat ze dichtslaan. Jongeren die zo veel druk in hun hoofd voelen dat ze zich terugtrekken uit het dagelijkse leven en alleen nog maar gamen omdat dit hen rust geeft. Jongeren die zoveel prikkels binnenkrijgen dat ze zich druk gaan gedragen en de grens tussen acceptabel en onacceptabel gedrag niet meer goed doorhebben in het moment... Zo kan ik nog wel even doorgaan. Zijn dit probleemjongeren? Nee, dit zijn jongeren die last hebben van iets en daar in veel gevallen maar wat graag vanaf willen. Ja, hun gedrag kan ontzettend lastig zijn voor de omgeving. Maar ben je dan een probleem? 

Het is een klein taaldingetje, hebben of zijn. Het maakt echter zoveel verschil. Je bent niet het probleem, je hebt een probleem. Eén van de mooiste doelen in mijn werk is het afstand nemen van je label en op zoek gaan naar wie je nog meer bent. Net zoals dat je geen ADHD-er of autist bent. Je hebt ADHD, maar je bent nog zoveel meer. 

Dus nee, ik werk niet met probleemjongeren. Ik werk met hele mooie mensen die vastlopen, problemen ervaren. Op wat voor manier dan ook. En dat is mooi werk!

 

mens

Opvoedadvies, maar dan anders…

Daar zit je dan. Compleet gesloopt na een bagger bevalling met een kind wat overdag niet kan slapen en de hele boel bij elkaar krijst omdat het zo’n pijn heeft van de darmkrampjes. Elke tip wilde ik horen. Alles probeerde ik uit. Niets hielp… En elke keer die zin ‘het hoort erbij’. Ja, je houdt van je kind. Ja, het is fantastisch om moeder te zijn. maar soms ook zo ontzettend moeilijk…
Dit was het eerste moment waarop ik geconfronteerd werd met opvoedadviezen als ouder. Als professional had ik ze al vaak gegeven. De machteloosheid had ik al vaak gezien. Nog nooit had ik hem écht gevoeld. En nu zat ik er middenin. Moe, gefrustreerd, onzeker, machteloos. Alle gevoelens tegelijk. Niet echt de beste basis voor een goede opvoeding kan ik je zeggen.
Elke dag weer herinnerde ik mezelf dat ik mocht vertrouwen op mijn gevoel. Als ik vond dat ik mijn zoon moest laten huilen, dan mocht dat. Als ik vond dat ik mijn zoon bij me moest houden, dan mocht dat ook. Theoretisch gezien dan hè, want als ik eenmaal voor een manier gekozen had kwam de twijfel of dit wel goed was. Langzaam aan ging het met mijn zoon steeds beter. Hij kwam steeds lekkerder in zijn vel te zitten. Ik had het alleen nog niet door. Ik durfde er niet op te vertrouwen. Daar had ik de hulp van 2 vriendinnen voor nodig. Een weekend weg, kids erbij. Ze vertelden me wat ze zagen gebeuren bij mij, spraken met me af wat ik nu wilde doen en hielpen me om daar aan vast te houden. Ik kreeg mijn vertrouwen terug en kon langzaam gaan genieten van het moeder zijn.
Inmiddels ben ik 2 jaar verder. Er zijn nog veel momenten gekomen waarop ik het even niet wist en er gaan er nog veel meer komen. Ik weet echter steeds beter hoe ik daarmee kan omgaan.

Als ouder kun je helemaal gek worden van je eigen twijfel en alle tegenstrijdige opvoedadviezen die je krijgt. Tegenwoordig kun je je informatie van allerlei plekken krijgen. Je ouders, je vrienden, tijdschriften, internet, professionals. Er worden krachtige termen gebruikt en informatie wordt gepresenteerd als hét antwoord op jouw vraag. Gevolg? Je gaat het proberen. Je merkt dat het toch niet zo makkelijk is en je gaat verder zoeken. Daar vind je het volgende advies. Compleet het tegenovergestelde misschien van het gene wat je eerst vond. Ook maar uitproberen dan… ook dat is niet de Heilige Graal. En zo blijf je doorgaan. Zoekend naar het antwoord. Voor je het doorhebt wordt je steeds onzekerder, waarom werkt die 'gouden tip bij...'bij een andere ouder wel en bij jou niet. Ben je niet goed genoeg...?

Maar wat dan wel? Hier volgt natuurlijk geen rijtje met praktische tips. Die staan er al genoeg op internet. Ik wil je wel graag op weg helpen in het vinden van jouw manier.

Vertrouw op jezelf!
Je hebt de beste intenties als ouder. Je hebt je kind echt niet op de wereld gezet om het eens even lekker de grond in te boren. Jij kent je kind. Jij kent jezelf. Als je daar naar durft te kijken kun je zien wat je kind van jou nodig heeft. Op momenten dat het goed gaat, maar ook op momenten dat het niet goed gaat. Laat je daarin vooral niet afleiden door wat anderen zeggen of vinden. Zij staan niet in jouw schoenen.

Wie is échte steun?
Je hebt echt mensen om je heen nodig. Ik had mijn vriendinnen die me de waarheid durfden te zeggen (en nog steeds). Kijk goed naar de mensen om je heen. Voel je hun steun? Of voel je hun oordeel? De mensen die je steunen kun je vragen kritisch mee te denken. Hoe zouden zij iets aanpakken? Wat zien ze jou doen? Willen ze jouw spiegel zijn? Deze vragen kun je beter niet stellen aan mensen waarbij je een oordeel voelt. Dat helpt je gewoon niet. Wie weet kun je ze wel goed praktische hulp vragen. Even een oppasmomentje kan bijvoorbeeld ook al veel helpen.

Wat is waarheid?
Je kent ze vast wel, die lijstjes met ‘de 5 tips om…’. Ook de artikelen waarin stellig gezegd wordt dat je iets wel of niet moet doen in je opvoeding komen vaak voorbij. Hele handige informatie als je op zoek bent naar praktische tips. Er kunnen adviezen in staan die je nog niet wist, of die je eens kan proberen. Maar… schat de informatie eerst op waarde. Past het bij jou als ouders? Past het bij je kind? Zie je dit jezelf écht doen? En dan niet voor 1 dag, maar voor een langere periode? Een verandering in aanpak vraagt namelijk veel herhaling voor het effect kan hebben. Hetzelfde geldt voor alle tips en adviezen van de mensen om je heen.

Opvoeden sucks sometimes...en dat is ok. 
Het is niet makkelijk en zeker niet altijd leuk. Het is een enorme verantwoordelijkheid. Fouten maken hoort erbij. De kunst is je fouten te herkennen en te kijken naar hoe het de volgende keer anders kan. Dit mag je kind ook gerust weten. Zo leer je je kind ook weer dat fouten maken bij het leven hoort.

Jongerentherapie Barendrecht en Sprongvooruit Coaching helpen je graag in het vinden van jouw manier. Dit kan met een individueel gesprek, maar ook door jouw netwerk erbij te betrekken of te vergroten in een huiskamergesprek met andere ouders die je (nog) niet kent. Neem gerust eens contact op om de mogelijkheden te bespreken.

Zoveel meningen...er zijn boeken over volgeschreven...

Hoofdpijn… elke zondag. Steeds op hetzelfde moment. Zo rond etenstijd of net iets later. Net dat moment dat je aan je huiswerk wil beginnen. ‘Neem maar een paracetamol’ zegt je moeder. Die helpt vaak ook wel. De pijn gaat weg, je kan weer aan je huiswerk. Gelukkig… Een mooie quick fix, paracetamol. Het helpt tegen van alles. Pijn? Neem een pil! Je zou denken dat je zo heel makkelijk van je pijn afkomt. Deze situatie hoor

Tags: